Whatever we understand, it is a good thing


17th of October.
Looking at the date, it didn’t take less than two minutes to recall in my memory a delightful thought. It is the same memory, the one that overwhelms you after the closer contact with a good literature book.

"Punch - Oscar Wilde" by Linley Sambourne - Punch, or the London Charivari. Licensed under Public domain via Wikimedia Commons - http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Punch_-_Oscar_Wilde.png#mediaviewer/File:Punch_-_Oscar_Wilde.png
“Punch – Oscar Wilde” by Linley Sambourne – Punch, or the London Charivari. Licensed under Public domain via Wikimedia Commons – http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Punch_-_Oscar_Wilde.png#mediaviewer/File:Punch_-_Oscar_Wilde.png

160 years and a day.
I always remembered the order that the perfectly placed worlds were existing in me, the well-kept books, the impulsive writing, and the sincere pen. And again when I think about all that, I think of Oscar Wilde. There is no one wiser to show you the paths of oration but from a true virtuoso. During this week there have passed almost 160 years from the day that he saw the daylight for the first time. All those years, literature still exists between the shine of the real stars, but it is for sure that it still remembers an intransigent poetic soul.
The biggest mistake of all is cursoriness.

Oscar_Wilde_Sarony

A person that loves the others and the words, someone that his compassion and life fill the whole world, the one who talks for the good and fills it up, the one who talks about the obscene and atonements it, he is the one who is able to write and create in our minds with colors that won’t come off, in the most secret corners of our mind. I have been imagining the poets always like that. Like short relief days, like bitter ships of a good coffee, to show in that way the essence of life: enjoyable but difficult. I used to imagine of those people to create the soul sections. Simple, with no exaggeration. That is what I remember from Oscar Wilde. Such a big wisdom so obvious that only needed a few words to be expressed. A few words to be written and a few to see, in order to be convinced that the art is the world’s balm. A few words that the mind can recall for many years, by leaving a sense of music, rhythm and… love.
Wilde is talking passionately, lives inappropriate and follows the destiny. He doesn’t seem to care for more neither for less. Someone who does not have a limit, an extraordinary balance of contrasts. Usually exaggerative, deceitful, dreamful, but always passionate and fair Wilde leaves to his readers-lovers soul messages. He places us into the way of living a prodigal life, and his learning it to us from the inside. He always writes more than the one that we expect, writes for himself and for us, he is keeping the world in his hands. He takes the life and step her into the sin and mistakes, like he is showing in that way, the most certain path to follow, destroying in the same time whatever is considered bad, and exists in a human’s mind.
Wilde is still writing and inspiring people, to our era. Always desirable and within our era, forgives and gets forgiven. He leaves you to open his life and the only thing that keeps outside of this is cursoriness.

John+Salome
He claimed sometime that he is the very end of all mistakes. He believes in the human being, that is why he refuses to accept the close-minded people. But even those, he is trying to excuse them in a way. He is far beyond his own era, and he is the one who is showing the way to freedom, for all these who are just seeking for a touch in order to go further in their lives. He believes that whatever we understand is for a good reason. He replaces us within the world of books, in the most physical place that a human could own, he confess us like beings that are able to feel and communicate. He calls us, in order to be better, and makes clear a strict rule: the part of the brain that is able to remember is not responsible for the sinful life that we choose to follow. In many cases it is actually happening the opposite thing. Our feelings are not guilty, they just are small combinations in order to co-exist. They are the only connections that are guiding us towards the inner. We have the need to grasp the waves the cowardliness and the people that happen to cross the path of our lives. It is them who draw the picture of our lives before we breathe into them the breath of life!

285540,xcitefun-painting-of-the-year-mind-blowing-1
He is re-born every year more unconventional, more soulful, and born of each new delight!

by Rafaela Maneli

Rafaela Maneli is studying Communication and MEDIA at the University of Athens, she loves writing and reading books by a very young age. It is above all an instrument of psychotherapy and contact as she usually says. She has participated and won the national competition of poetry of the Hellenic Literature Union and as she grows up she is trying to write as much as possible. ..
Rafaela Maneli is studying Communication and MEDIA at the University of Athens, she loves writing and reading books by a very young age. It is above all an instrument of psychotherapy and contact as she usually says. She has participated and won the national competition of poetry of the Hellenic Literature Union and as she grows up she is trying to write as much as possible. ..

ΌΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ, ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΑΛΟ

17 Οκτωβρίου.
Κοιτώντας την ημερομηνία δεν μου πήρε λιγότερο από δυο στιγμές για να επαναφέρω στη μνήμη μου μια όμορφη αίσθηση. Ήταν η ίδια εκείνη η αποκρυστάλλωση που έρχεται στο φαντασιακό μου μετά από την επαφή μ’ ένα κλασσικό βιβλίο.
160 χρόνια και μια μέρα.
Θυμάμαι πάντα την θέση που κρατούν μέσα μου οι αρμονικά τοποθετημένες λέξεις, τα στρωτά βιβλία, η αυθόρμητη γραφή, η ειλικρινής πένα. Κι όταν πάλι σκέφτομαι όλα αυτά, σκέφτομαι τον Oscar Wilde. Δεν υπάρχει κανείς πιο γνωστικός να σου χαράξει τα μονοπάτια του λόγου από έναν αληθινό βιρτουόζο. Αυτή τη βδομάδα συμπληρώνονται 160 από τη γέννησή του. Τόσα χρόνια η λογοτεχνία πάλλεται ανάμεσα στη λάμψη αληθινών αστεριών μα ακόμα θυμάται λαμπερά μια αδιάλλακτη ποιητική ψυχή.
Το μεγαλύτερο λάθος είναι η επιπολαιότητα.
Ένας άνθρωπος που αγαπά τους άλλους και τις λέξεις, κάποιος που η συμπόνια και η ζωή του γεμίζουν τον κόσμο, εκείνος που μιλά για το καλό και το γεμίζει, για το αισχρό και το εξιλεώνει, είναι συχνά αυτός που μπορεί γράφει έργα ανεξίτηλα στις πιο κρυφές γωνιές του μυαλού μας. Έτσι φανταζόμουν ανέκαθεν τους λογοτέχνες σαν μικρές ανακουφιστικές μέρες, σαν γουλιές καλού πικρού καφέ, να δείχνουν τόσο παραστατικά την ουσία της ζωής: απολαυστική και δύσκολή. Τους φανταζόμουν σαν εκείνους που πλάθουν τα στρώματα της ψυχής. Απλά, λιτά. Αυτό θυμάμαι κι από τον Oscar Wilde. Μια μεγάλη σοφία τόσο πασιφανή που χρειαζόταν μόνο λίγες λέξεις. Λίγες λέξεις να γράψει και λίγες να δεις, για να πειστείς πως η τέχνη είναι βάλσαμο του κόσμου. Λίγες λέξεις να επανέρχονται για πολλά χρόνια στο μυαλό και να αφήνουν κάτι από μουσική, ρυθμό και έρωτα.
Ο Wilde μιλά παθιασμένα, ζει αντισυμβατικά, ακολουθεί τη μοίρα. Δεν τον νοιάζουν τα πολλά, δεν αναζητά ούτε τα λίγα. Κάποιος που έχει και δεν έχει μέτρο, μια εκπληκτική ισορροπία αντιθέσεων. Συχνά υπερβολικός, απατηλός, ονειροπόλος, μα πάντα παθιασμένος και δίκαιος ο Wilde αφήνει στους αναγνώστες εραστές του διαγγέλματα ψυχής. Μας βάζει στα ιερατεία μια άσωτης ζωής και μας την μαθαίνει από μέσα. Γράφει πάντα κάτι παραπάνω από αυτό που περιμένουμε, γράφει γι’ αυτόν και για μας, κλείνει στα χέρια του τον κόσμο. Παίρνει τη ζωή και την βαδίζει στα λάθη σαν να δείχνει τον πιο σίγουρο δρόμο, εξιλεώνει ό,τι άσχημο ενυπάρχει στον ανθρώπινο νου.
Ο Wilde γράφει και εμπνέει ακόμα. Πάντα θελκτικός και επίκαιρος συγχωρεί και συγχωρείται. Σ’ αφήνει να ανοίξεις τη ζωή του και το μόνο που κρατά έξω είναι η επιπολαιότητα.
Είπε κάποτε πως είναι το έσχατο των ελαττωμάτων. Πιστεύει στο άνθρωπο, γι’ αυτό και αρνείται να δεχθεί τα κλειστά μυαλά. Μα κι αυτά ακόμα προσπαθεί να τα δικαιολογήσει. Είναι επίκαιρος, είναι ο πρόδρομος της απελευθέρωσης, όλων εκείνων που ζητούν ένα άγγιγμά μας μόνο για να προοδεύσουν. Θεωρεί πως ότι καταλαβαίνουμε είναι για καλό. Μας επανατοποθετεί μέσα από τα βιβλία του στην πιο φυσική μας θέση, μας εξομολογεί σαν όντα κοινωνικά και αισθαντικά. Μας καλεί να γίνουμε καλύτεροι και αποσαφηνίζει μια απαράβατη αρχή : το θυμικό μας μέρος δεν ευθύνεται τον κατηφορικό μας βίο. Συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Τα συναισθήματα δεν είναι ένοχα, είναι απλές κλειδώσεις, μικρά συμπλέγματα για να συνυπάρχουμε, είναι οι μόνες συνδέσεις που μας κατευθύνουν προς τα έσω. Έχουμε ανάγκη να αφουγκραζόμαστε τα κύματα , τις δειλίες και τους ανθρώπους του διάβα μας. Είναι εκείνοι που σκιαγραφούν τα περιγράμματα της ζωής μας πριν εμφυσήσουμε μέσα τους πνοή ζωής!

Γεννιέται κάθε χρόνο πιο αντισυμβατικός, πιο αισθαντικός, γεννιέται από κάθε νέα απόλαυση!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s