Love Through Those Who I Love


 

There is no better starting point of thought than Emmanuel Kriaras: “without love we are rocks”, so; the experience of a soul and of a century speaks and vibrate for love. There have not used most leonidafremovsonorous words to deliver the principal of meanings. Simple words speak by themselves and prepare the driving force of life.

Nobody was able to demarcate love, to take him over and above his spikes. But love never ceased to be the energy that motivates nature. Such an approach is not romantic. In love we speak with the need, with that innermost desire. We observe that the world breaks down and remakes, ​​moves and mutes for our most vile needs. But we have another source nature, the most noble of all, that often brightens the most beautiful aspect of us, the torque in love.

In love we are defeated daily and this is not pessimistic. Love is won by allegiance says Christianopoulos and who can oppose to that? We’ve been defeated by the most vibrant of our thoughts, of our most unselfish feelings, of all those things we strive to bury. We are tanking by our own being. We are exceeding by all those which we consider to be outdated, misfit at such times. Naturally we have “a trafficker pride» says Dimoula. These are human versions which are employed in erotic moments, in exaggerated lives, subservient to leak-proof loves.

Love is claiming with momentum, wins and loses the same time. Loses in those dark days when the need of desire is greater than that which could be reclaimed. It loses in our doldrums moments with timid causes, in everything we fear and so suddenly we create. But it is undoubtedly the best solution, it is the strongest trigger for a long procedure of self-criticism. Because it is the fear of abandonment such, that commonly opens the road to completion, sets out the toughest guidelines.

Kazantzakis once wrote that “I love means perish”. And indeed we perish, everyone perishes. He had expressed in such manner, the truest of emotions. We go through small daily Dante hells. Love is Sandro_Botticelli_-_Inferno,_Canto_XVIII_-_WGA02854the flames that flare up and curve, pyre that freeze time. It’s the only time that in decay eternity is contrasted.

Even the impetus for rhythmic writing is love. It is that which led the humans outside of the leak-proofs, is not subjected to laws, it denies money and races.

Someone writes so as to be able to verify his position in the world, he writes mainly to talk about the unexpressed and so love would never be told. There will always be Bart talking about him in his “quotes of the erotic speech”, so many would keep looking for him, but would be the sweet momentum that endlessly sways us in moral and immoral, from the already told in untold.

The texts that speak for love have a strange waving, making us their estate in lure words. In love you do not talk morally, you do not count times, you do not operate on tactics, and true love is the P.152mutual condition that forces your body to dominate. Someone falls in love coincidentally, perhaps fateful and sees the light coming from within.

Seferis never experienced love like a hassle, but as a ceaseless celebration, praised as one verse. And in my opinion it was the most intelligent thought of his life. We often feel that everything is too poetic for us, very different of what we are already experiencing. But it cannot be believable that our era has made us captive of instability and anesthesia. Each one of us can experience the ultimate of the lyrics of Kornaros, even though they seem so far away.

I’m not trying to give you in other words a more poetic version of the daily love. I’m just trying to say that love will always be our nature, equally despicable and exalted, the same coward and saucy. Unequivocally and without melodrama. It will be the ultimate purpose for the soul, since for Nietzsche too, even the man finds happiness in the moments he loves. It is love, therefore the desire that keeps us alive.

 

Rafaela Maneli is studying Communication and MEDIA at the University of Athens, she loves writing and reading books by a very young age. It is above all an instrument of psychotherapy and contact as she usually says. She has participated and won the national competition of poetry of the Hellenic Literature Union and as she grows up she is trying to write as much as possible. ..
Rafaela Maneli is studying Communication and MEDIA at the University of Athens, she loves writing and reading books by a very young age. It is above all an instrument of psychotherapy and contact as she usually says. She has participated and won the national competition of poetry of the Hellenic Literature Union and as she grows up she is trying to write as much as possible. ..

 

You can find the original version of Rafaela’s “Love Through Those Who I Love” in Greek Language just underneath… 

 


~ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ~

Δεν υπάρχει καλύτερη αφετηρία σκέψης από τον Εμμανουήλ Κριαρά :” χωρίς την αγάπη είμαστε πέτρες”, λοιπόν. Η εμπειρία μιας ψυχής και ενός αιώνα μιλούν και πάλλονται για τον έρωτα. Δεν χρησιμοποιήθηκαν πιο ηχηρές λέξεις να αποδώσουν τον κυριότερο των νοημάτων. Λέξεις απλές μιλούν και συντάσσουν την κινητήριο δύναμη της ζωής.

Κανείς δεν κατάφερε να οριοθετήσει τον έρωτα, να τον πάει πέρα και πάνω από τις αιχμές του. Κι όμως ο έρωτας δεν έπαψε ποτέ να είναι εκείνη η ενέργεια που κινητοποιεί τη φύση. Και όχι μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι ρομαντική. Στον έρωτα μιλάμε με την ανάγκη, με εκείνη την ενδότερη επιθυμία. Παρατηρούμε ότι ο κόσμος χαλάει και φτιάχνεται, κινείται και σιγάζει για τις πιο ποταπές μας ανάγκες. Κι όμως έχουμε μια ακόμη πηγαία φύση, την πιο ευγενική από όλες, που συχνά φωτίζει την πιο ωραία μας πτυχή, την ροπή στον έρωτα.

Στον έρωτα νικιόμαστε καθημερινά και αυτό δεν είναι πεσιμισμός. Ο έρωτας κερδίζεται με την υποταγή λέει ο Χριστιανόπουλος και ποιός μπορεί να αντιτεθεί; Νικιόμαστε από τις πιο ζωντανές μας σκέψεις ,από τα πιο ανιδιοτελή μας αισθήματα, από όλα εκείνα που μοχθούμε να θάψουμε. Καταβαραθρωνόμαστε από τον ίδιο μας το είναι. Μας ξεπερνούν όλα εκείνα που θεωρούμε ξεπερασμένα, απροσάρμοστα σε μια τέτοια εποχή. Φύσει έχουμε “έναν σωματέμπορα εγωισμό”* λέει η Δημουλά. Πρόκειται για ανθρώπινες εκδοχές που επιστρατεύονται σε στιγμές ερωτικές, σε ζωές υπερβολικές, έρμαια σε έρωτες χωρίς στεγανά.

Ο έρωτας διεκδικεί με ορμή, κερδίζει και χάνει μαζί. Χάνει σε εκείνες τις σκοτεινές του μέρες όπου η ανάγκη του πόθου είναι περισσότερη από αυτή που μπορεί να διεκδικήσουμε. Χάνει στις στιγμές που μελαγχολούμε με δειλές αιτίες, σ’ ότι φοβόμαστε και τόσο ώστε άξαφνα το δημιουργούμε. Μα αναμφίβολα είναι η καλύτερη λύση, είναι το ισχυρότερο έναυσμα για μια βαθιά αυτοκριτική διαδικασία. Γιατί είναι ο φόβος της εγκατάλειψης τέτοιος που συχνά μας ανοίγει τους δρόμους προς την ολοκλήρωση, χαράσσει τις πιο δύσκολες κατευθυντήριες γραμμές.

Ο Καζαντζάκης έχει γράψει κάποτε πως “Αγαπώ θα πει χάνομαι” .Και όντως χάνεται, ο καθένας χάνεται. Έχει διατυπώσει με τον τρόπο αυτό το αληθέστερο των συναισθημάτων. Περνάμε από μικρές καθημερινές δαντικές κολάσεις. Ο έρωτας είναι φλόγες που φουντώνουν και κάμπτομαι, πυρά που παγώνουν το χρόνο. Είναι οι μόνες στιγμές που στην φθορά αντιδιαστέλλεται η αιωνιότητα.

Ακόμη κι η ώθηση για τη ρυθμική γραφή είναι ο έρωτας. Είναι εκείνο που οδήγησε τον άνθρωπο έξω από τα στεγανά, δεν υποτάσσεται σε νόμους, απαρνιέται χρήμα και φυλές.

Γράφει κανείς για να σιγουρέψει τη θέση του στον κόσμο, γράφει κυρίως για να μιλήσει για τα ανέκφραστα και γι αυτό ο έρωτας δεν θα ειπωθεί ποτέ. Θα υπάρχει πάντα ο Μπάρτ να μιλά για αυτόν στα “αποσπάσματα ερωτικού λόγου”, τόσοι και τόσοι θα τον ψάχνουν, μα θα είναι ες αεί εκείνη η γλυκιά ορμή που μας ταλαντεύει στο ηθικό και στο ανήθικο, απ’ τα ειρημένα στα ανείπωτα.

Τα κείμενα που μιλούν για τον έρωτα έχουν έναν περίεργο κυματισμό, σε κάνουν κτήμα τους, σε παρασύρουν στις λέξεις. Στην αγάπη δεν μιλάς ηθικοπλαστικά, δεν μετράς στιγμές, δεν λειτουργείς με τακτικές, ο πραγματικός έρωτας είναι η αμοιβαία εκείνη συνθήκη που αναγκάζει το κορμί σου να διαφεντεύεται. Ερωτεύεται κανείς μάλλον τυχαία, ίσως μοιραία και βλέπει το φως να πηγάζει από μέσα.

Ο Σεφέρης ποτέ δεν έζησε τον έρωτα σαν ταλαιπωρία, μα σαν μια ασίγαστη γιορτή, σαν ένα χιλιοτραγουδισμένο στίχο. Και κατά τη γνώμη μου ήταν η πιο έξυπνη σκέψη ζωής του. Νιώθουμε συχνά πως τα πάντα είναι πολύ ποιητικά για μας, πολύ διαφορετικά από ό,τι ήδη τα βιώνουμε. Μα δεν μπορεί είναι πιστευτό πως η εποχή μας μάς έχει κάνει δέσμιους της αστάθειας και της αναισθησίας. Καθένας από εμάς μπορεί βιώσει το απόλυτο των στίχων του Κορνάρου, κι ας του φαίνεται τόσο μακρινός.

Δεν προσπαθώ να δώσω εν ολίγοις μια πιο ποιητική εκδοχή του καθημερινού έρωτα. Προσπαθώ απλά να πω πως ο έρωτας θα είναι πάντα η φύση μας, εξίσου ποταπός και εξυψωμένος, το ίδιο δειλός κι αυθάδης. Χωρίς περιστροφές και μελοδραματισμούς. Θα είναι σκοπός για τη ψυχή , αφού και για τον Νίτσε, ακόμα, ο άνθρωπος ευτυχεί τις στιγμές που αγαπά. Είναι, ο έρωτας, λοιπόν, η επιθυμία που μας κρατά ζωντανούς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s