Unless you lived History, read it – Dido Sotiriou & History


All of us can change the float of History. When? All those times when we decide to distance ourselves from the present time, all those days that we accept the mistakes of peoples as a result of all human nature. All the times that by being objective, we see the history of peoples as a unified universe and we only have the need to look to the future.

images
A Trip Without Return by Dido Sotiriou

History is written every day, is passing and is lost beside us, is woven for us and by us. Such an approach is not utopian. We are born notable, so that we can lend something more to that already exists. This is where lies the secret of the world and of the independence, on the target and the creation.

Numerous times the books offer an unprecedented awakening. But…

How long ago did you read something that agitated you really, that prevented you to get out of the rhythm of its pages, which drove you to a sleepless night?

Literature is not just entertainment. It’s the way to live countless lives with the same person. Like young outcast viewers.

It took me so many years to understand that some books are part of my self and of my mind and that their authors are not only talented, but also parts of history.

images (2)MANDATE

There will be none that I could compare with Dido Sotiriou. Her writing sample is remarkable. Not only because she was just excessively gifted but also because everything that exists in her books is a distillate of life, of a true and distressed soul which gives people something of its own history.

Regardless of beliefs, mindsets and torques, Dido Sotiriou is presented to the reader through her ​​books. And she often takes a sacred form. Not because she is a writer, not because you realize that she exudes pure personal experience through her stories, but for all the reasons that you stand in silence in front of those who have lived what you now hear and you tremble for.

It’s easy to learn the facts, it is easy to speak about them scientifically, but it is not easy to follow the Greek postwar History through a live narration.

In her book “Mandate” Dido Sotiriou is conveyed to a past that we prefer to let forgotten. She talks about a series of post-Civil War conflicts, for a continuous injustice and abolition of freedom and life. In her “Mandate” she then speaks of a Greece that we all strive to tuck away. The place of the division, of contradictions and of intrigue.

In that book you ache with those who ache. Because books magically eliminate space and time. And when the persons are real, and when the heroes still exist, you read and you read in order to bring catharsis some time. To feel that fair prevailed, the right thing.

The narratives are peculiar however in life. In the case indeed, who get the importance of historical testimony, then they rarely end with a desired manner.

What I will not forget is that Dido Sotiriou succeeds in all of her works to harmonize war and division with all aspects of life. She misses none. Even into the darkness flashes of life and love occur. But the most beautiful element in her writing and in the spirit of that, is that so strongly she integrates you on the psyche and the roles of the heroes. She initiates you to the images (1)injustice of the world, and in the end, so knowingly, she leaves you torn. You stand alone to toss about who won and who was eventually the victim. That’s because history operates with precision mechanisms. The heroes, the aggrieved ones or even the bold ones are gilded even after years. She leaves the abusers living by carrying their own stigmata. Never the victims are obvious.

Unless you lived history, read it, learn what happened in the streets you walk. What orders were taken in the language you speak. Do not learn history for others, learn it for yourself, for all those days that you will need to look back to appreciate and protect what’s already gained. Remember: if now the world is unrighteous, there was certainly a time that it was much worse. The solution lies on impulse.

Rafaela Maneli

Rafaela Maneli is studying Communication and MEDIA at the University of Athens, she loves writing and reading books by a very young age. It is above all an instrument of psychotherapy and contact as she usually says. She has participated and won the national competition of poetry of the Hellenic Literature Union and as she grows up she is trying to write as much as possible. ..
Rafaela Maneli is studying Communication and MEDIA at the University of Athens, she loves writing and reading books by a very young age. It is above all an instrument of psychotherapy and contact as she usually says. She has participated and won the national competition of poetry of the Hellenic Literature Union and as she grows up she is trying to write as much as possible. ..

You Can find the original text written by Rafaela Maneli in Greek Language right underneath

“ΑΝ ΔΕΝ ΖΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗΝ”

Όλοι δυνάμει αλλάζουμε τον ρουν την ιστορίας. Πότε; Όλες εκείνες τις φορές που αποφασίζουμε να αποστασιοποιηθούμε από τον παρόντα χρόνο, όλες εκείνες τις μέρες που δεχόμαστε τα λάθη των λαών σαν απόρροια μια πάντα ανθρώπινης φύσης. Τότε που όντας αντικειμενικοί βλέπουμε την ιστορία των λαών σαν ένα ενιαίο σύμπαν και έχουμε μόνη ανάγκη ένα βλέμμα προς το μέλλον.

Η ιστορία γράφεται κάθε μέρα, περνά και χάνεται δίπλα μας, πλέκεται για μας και από μας. Μια τέτοια θεώρηση δεν είναι ουτοπική. Γεννιόμαστε ξεχωριστοί για να μπορέσουμε να προσδώσουμε κάτι ακόμα σε ότι ήδη υπάρχει. Εκεί ακριβώς κρύβεται το μυστικό του κόσμου και της αυτοτέλειας, στο στόχο και τη  δημιουργία.

Πολλές φορές τα βιβλία προσφέρουν μια άνευ προηγουμένου αφύπνιση. Μα…

Πόσο καιρό έχεις να διαβάσεις κάτι που να σε ταράζει πραγματικά, που σε εμποδίζει να βγεις από το ρυθμό των σελίδων του, που να σε ξαγρυπνά το βράδυ;

Η λογοτεχνία δεν είναι μόνο ψυχαγωγία. Είναι ο τρόπος να ζήσουμε μύριες ζωές με το ίδιο πρόσωπο. Σαν μικροί περιθωριακοί θεατές.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω πως κάποια βιβλία είναι κομμάτι του εαυτού και του μυαλού μου και οι συγγραφείς τους δεν είναι μόνο προικισμένοι, αλλά κομμάτια της ιστορίας.

ΕΝΤΟΛΗ

Δεν θα συνέκρινα κανέναν με τη Διδώ Σωτηρίου.  Αποτελεί το ενδεικτικότερο δείγμα γραφής. Όχι γιατί ήταν μονάχα υπέρμετρα προικισμένη αλλά επειδή ό,τι υπάρχει στα βιβλία της είναι απόσταγμα ζωής, μιας αληθινής και ταλαιπωρημένης ψυχής, που καταθέτει στον ίδιο το λαό κάτι από την Ιστορία του.

Ανεξαρτήτως πεποιθήσεων , νοοτροπιών και ροπών η Διδώ Σωτηρίου παρουσιάζεται στον αναγνώστη μέσα από τα βιβλία της. Και παίρνει συχνά μορφή ιερή. Ό χι γιατί είναι συγγραφέας, όχι γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι αναδύει ανόθευτο το προσωπικό βίωμα μέσα από τις ιστορίες της, αλλά για όλους τους λόγους που στέκεσαι αμίλητος μπροστά σε όσους έζησαν αυτά που εσύ σήμερα ακούς και τρέμεις.

Είναι εύκολο να μάθεις τα γεγονότα, είναι εύκολο να μιλήσεις γι’ αυτά επιστημονικά, δεν είναι καθόλου εύκολο όμως να παρακολουθήσεις την ελληνική μεταπολεμική ιστορία μέσα από μια ζωντανή αφήγηση.

Στο Βιβλίο “Εντολή ” η Σωτηρίου μεταφέρεται σ’ ένα παρελθόν που προτιμούμε να αφήνουμε να ξεχαστεί. Μιλά για μια σειρά μετεμφυλιακών συγκρούσεων, για ένας συνεχές αδικίας και κατάργησης της ελευθερίας και της ζωής. Στην “Εντολή” λοιπόν, αφηγείται την Ελλάδα που όλοι προσπαθούμε να καταχωνιάσουμε. Τον τόπο του διχασμού, των αντιθέσεων και της δολοπλοκίας.

Σ’ αυτό το βιβλίο πονάς με όσους πονούν. Γιατί τα βιβλία μαγικά καταργούν τον χωροχρόνο. Κι όταν τα πρόσωπα είναι αληθινά, κι όταν οι ήρωες υπάρχουν ακόμα, διαβάζεις και διαβάζεις με σκοπό να επέλθει κάποια στιγμή η κάθαρση. Να νιώσεις πως επικράτησε το δίκαιο, το σωστό.

Οι αφηγήσεις όμως προσιδιάζουν στη ζωή. Στην περίπτωση, μάλιστα, που παίρνουν την βαρύτητα ιστορικής μαρτυρίας, τότε σπάνια τελειώνουν με επιθυμητό τρόπο.

Εκείνο που δεν θα ξεχάσω είναι ότι η Διδώ Σωτηρίου πετυχαίνει σ’ όλα της τα έργα να εναρμονίσει  τον πόλεμο και τον διχασμό με όλες τις πτυχές της ζωής. Δεν της ξεφεύγει σχεδόν καμιά. Ενυπάρχουν ακόμα μέσα στο σκοτάδι λάμψεις ζωής και έρωτα. Μα το πιο όμορφο στοιχείο στη γραφή και στο πνεύμα της είναι που τόσο δυνατά σε εντάσσει στον ψυχισμό και στους ρόλους ηρώων. Σε μυεί στην αδικία του κόσμου  και τόσο ηθελημένα στον τέλος σε αφήνει να διχαστείς. Μένεις μόνος να αμφιταλαντεύεσαι για το ποιός νίκησε και για το ποιός υπήρξε τελικά θύμα. Κι αυτό γιατί η Ιστορία λειτουργεί με μηχανισμούς ακριβείας. Τους ήρωες, τους αδικημένους ή έστω τους τολμηρούς τους επιχρυσώνει ακόμα και μετά από χρόνια. Τους θύτες τους αφήνει να ζουν κουβαλώντας τα στίγματά τους. Ποτέ τα θύματα δεν είναι προφανή.

Αν δεν έζησες την ιστορία διάβασέ την, μάθε τι έγινε στους δρόμους που περπατάς. Ποιές εντολές πάρθηκαν στην γλώσσα που μιλάς. Μην τα μάθεις για κανέναν άλλον, μάθε τα για σένα, για όλες εκείνες τις μέρες που θα χρειαστεί να κοιτάξεις πίσω για να εκτιμήσεις και να προστατεύσεις τα ήδη κεκτημένα. Να θυμάσαι : αν τώρα ο κόσμος είναι άδικος, υπήρξε σίγουρα πολύ χειρότερος. Η λύση βρίσκεται στην ώθηση.

Ραφαέλλα Μανέλη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s