To Peiraeus


Since I was a little child I had the tendency to write. As my parents never bought me the camera that I always asked as a teenager, I was determined to imprint with paper and pencils – which were always plenty in my drawer – my own little world, with the people and their own stories. Writing, moreover, was giving me another advantage that didn’t take me long to realize. To be able let the fantasy go out in the streets and get into houses, the known and the unknown ones, and paint simply enough with thousands of colors the voices, the lives and the ideas of every human being. And afterwards to catch the dreams with any kind of shape and place them into colorful worlds made of paper.
That is why anyway, I chose in my life to occupy with the profession of the journalist. People say it is a great happiness to make your hobby a profession. And that is something I truly believe it is right, although sometimes the responsibilities and duties that a profession like that carries with it, really scares me.
And that is exactly what happened to me at work a few days ago. The last couple of days we have been preparing a kind of tribute to Piraeus for the magazine that I am working for.
I was tidying up a few files in my computer doing in the meanwhile some corrections when I felt someone to hit my back friendly. It was Kostas the chief editor of the magazine. “I am looking for a man” he said. “I do not want only photos, surveys and descriptions”, he continued, “I am looking for someone with flesh and bones”. “You know” he added and made a friendly gesture towards me. ‘You have five days, five! Time is pressuring us!” he said as he walked out of the office.
I was trying since then to find that guy. But I was feeling that inside my mind everything was blank and with no inspirational thoughts. I was creating heroes that they clearly wouldn’t survive. Empty words, lifeless. Words without meaning. Words only to be said and lines only to be written because it is a must. I created people who collapsed in the same moment that I added a characteristic of reality in them. Fake figures, sometimes truly ordinary and some other times as crazy as hell. Unable to carry the burden of reality.
The fourth day was about to pass, when I decided to go back to Piraeus, in my desperation mood. Piraeus was the neighborhood of my childish years. I decided to go and meet again the houses, the roads, the people passing by and the memories.
The 040 bus route leaves me in Hroon Polutechneiou Street, just opposite of the ancient ruins. I pass through the street, out of Lancia’s car workshop and I enter the small street behind a supermarket. As I am walking by I hope that someone from any balcony, from any of the parked cars, from any small street, will come out and make my thought clearer. As I am walking I turn left and there I am in the Pilis Street. I haven’t been here since we moved from Piraeus. I stay still, for a few moments watching the changes, since the last time. The old and the new characteristics into a balancing combination. No, that tall buildings with the small apartments have also popped up here. But within the isolation that road is always the same. Karaiskou Street, Alkiviadou Street, Euripidou Road… familiar names, like the scenes of a tale. And the road in the end is counting the same countless red steps.
I stay for a while to only stare at the road of my childhood while a cool breeze is playing with my scarf. The pharmacist with a woman from the neighborhood are standing and staring at me intensely. Suddenly I hear my phone ringing. I answer it while I am moving on. I said that today I am going to be late.
As I walk, the street reminds me of the old times. I stood a bit to a small step, when I saw an old man, not that tall, wearing an old coat and a beret that looked like a navy one, to turn in the opposite street.
“Captain Miltiades” I am about to talk but I silence. It cannot be him. The old man without even looking at my side opens the door of a huge building and walks in.
But I finally know. I go back in that little step and sit down. I tasted the success and I am not going to let it now. I see the colors of the road changing slowly and I feel like the houses have finally started to talk. I set my memory free and start to write down, notes, slowly.
Captain – Miltiades was not from here. He was born to Lemnos or Lesvos I think. There he grew up, got married and made his own family. They said that he was educated but the sea was his great passion. People said that he was a hard worker. Within a little time he managed to own a ship and traveled from the Aegean to Pontus and Odessa. His work seemed to go well but the decade of ’40 crashed him down. He was on a voyage. The German’s found rebels hiding in his house. By the time he reached the island he learned everything. He didn’t even managed to see the grave of his wife and son. Someone took him and put him into a small boat. Nighttime it was when that little boat left him here in Piraeus. He just stayed in the marina watching the boat getting lost through the horizon, and his dreams and his whole world were vanishing with that little boat.
In the same morning, people said, that he arrived here devastated carrying only a small bag with his belongings. Mrs. Melpomene, his sister that was many years married here, found him knocking her door.
People said that he never got over that tragedy. He never again asked or desired to see the sea. And in that neighborhood, it took many years to compromise, get to know the neighborhood and finally get used to the people. He lived a lonely life, absent of the sea and even of life itself. His only companions was an old navy notebook and his sister.
She treated him well, my grandma always used to say, while my mother was waving slowly her head to show that she agreed.
Only Antonis, Melpomene’s husband never accepted him.
“That Filth” he mumbled in the years of war, “only God knows what kind of trouble he will cause us… remember my words…”
He was a quiet man, citizen, paterfamilias, didn’t want any kind of trouble!
“Sailors they say. You speak like you know in what kind of shit he was involved with. He must have been a smuggler. That is why the Germans killed all of his family” said after the end of war.
“The rebel! Took the old age pension of a fighter. At least I won’t feed him, it is more than enough to keep him all of these years inside my house”, he never lost a chance to gossip him inside the coffee shops.
The captain used to hear of all that. He did not react, he was only writing, and writing, and writing. Antonis of course, never had the courage to tell him all that face to face, but with the one or another way he understood.
In the holy day of Epiphany, he found him purring with hate, holy water outside of his door.
“Just for luck, for luck” he angrily said, looked straightly at him and then left.
I have once met him around ’85. The adults didn’t really wanted him in their companies, but we the youngest ones were waiting when he would come out to get close to him.
He wasn’t happy but we admired him. He looked to our eyes like the great hero Sinbad the Seafarer. A hero that have finally left the world of fairy tales and have joined our world. Unknown within the unknowns, to sing the tales of the sea. He was siting many hours close to us telling stories. Something between the reality and fairy tales. Captain – Miltiades wasn’t a scary one but with his stories we were in awe. There was something different in him. Through his old, colorless navy clothes and behind his tired face – that hard armor of a stormy life – we found in him something that now, I would call authenticity. And that authenticity, we could only feel it within our childish innocence.
Around ’92 things started to get rougher for him. He had some medical issues, with his heart and he had to visit the national insurance department. Only Mrs. Melpomene was there for him. But either for her the medical issues were going well.
A rainy night of the December of ’93 she had a heart attack. Only the captain was left behind, mourning her.
They didn’t even let him be present to her funeral service. Antonis threw him out of his house like he was some kind of dog.
“You Filth” he shouted at him while he was leaving the house, “you are the one who’s dragged her to death little by little all of those years”
Then he buckled tight his black jacket and closed with anger the door behind him.
A window makes some noise a few steps away. The sun is about to set. I stand up and start to climb stairs. I hesitate four stairs, before the last one.
It is like I see the captain. Over there.
Twilight. Christmas Eve. December’s frizzing my open eyes and he climbs the stairs with lots of try.
“Captain Miltiades” I talk to him with a terrified voice “do not leave, where are you going to go?”
“Give me your hand my child to help me climb. They do not want me here” he says to me.
He shakes my hand and starts to climb and continues walking slowly, holding an old kitbag and a pack with old almost destroyed papers.
I am not moving at all. It is like I see him getting lost again in the twilight.
No one was ever interested in the neighborhood about him. And we moved after a while. I never found out what happened to him.
Back then he reminded me of Miltiades the Athenian one. A story that I have discovered in an old book. After the glory of Marathon. When the Athenians drugged Miltiades almost dead to the court – not far from here – and he was apologizing with his devastated voice while his swallowed by the gangrene leg, was dripping black, thick blood.
A man is passing by, right next to me. I wake up. I go back to the Central Street and going towards Pasalimani. After all those things, my article is almost ready. I do know if I have indeed succeed or what the publisher is going to say. People do not like stories like this in our days. But I think that I found the person they were looking for.
I stand for a while close to the big clock. I place the cup into the pen and put my notebook in my pocket. I walk across the street and keep walking for a while in the beach street right above the ruins of the ancient wall. I have almost reached Freatida and the passers are now very few.
Across Metaxas Hospital I can see from a distance the lights of the ships coming and leaving the harbor. The coast seems like an endless lighthouse. The city is like a scenery full of fireflies.
What can really have happened to Captain Miltiades?
Loneliness always places me in a mode of thoughts. I do not know how the tribute will finally be. I have spent a lifetime with my education and all kind of files and papers. I take one more look in my notes and for a moment I imagine that I have in my hands the same old and ripped pages that he once kept in his own hands…
Christos Tsangaris

My name is Chris Tsangaris, born on 06/06/1997, I live in Piraeus. I'm student of the third grade in School of Zanneiou P.P.GEL. I have participated in the following competitions. 1) Euroscola 2014 2) Youth Parliament 2014 3) Student Olympiad of beneficence (nationwide prize) 4) International Francophonie competition «Un voeu pour la planete» 5) Panhellenic Contest "Gregory Pentzikis" (1st prize) 6) Panhellenic contest E.L.V.E (2nd prize) 7) Panhellenic contest P.E.L (3rd prize) 8) Panhellenic Competition versions Pataki (3rd prize) 9) Panhellenic Contest E.E.L (1st English praise poetry) 10) Panhellenic contest Peiraikos association and magazine Mandragoras (praise) 11) "Sicilian 2014" (special award for all the work submitted, second prize Icon) 12) Literary Contest of "Celaeno '2014 on" Life is a sea "(third prize for poetry)
My name is Chris Tsangaris, born on 06/06/1997, I live in Piraeus. I’m student of the third grade in School of Zanneiou P.P.GEL. I have participated in the following competitions.
1) Euroscola 2014
2) Youth Parliament 2014
3) Student Olympiad of beneficence (nationwide prize)
4) International Francophonie competition «Un voeu pour la planete»
5) Panhellenic Contest “Gregory Pentzikis” (1st prize)
6) Panhellenic contest E.L.V.E (2nd prize)
7) Panhellenic contest P.E.L (3rd prize)
8) Panhellenic Competition versions Pataki (3rd prize)
9) Panhellenic Contest E.E.L (1st English praise poetry)
10) Panhellenic contest Peiraikos association and magazine Mandragoras (praise)
11) “Sicilian 2014” (special award for all the work submitted, second prize Icon)
12) Literary Contest of “Celaeno ‘2014 on” Life is a sea “(third prize for poetry)

You can find the original short story written by Christos Tsangaris in the Greek Language right underneath

Κάτω στον Πειραιά…

Είχα από μικρός την τάση να γράφω. Μια και οι γονείς μου ποτέ δεν μου αγόρασαν τη φωτογραφική μηχανή που ως έφηβος ζητούσα , είχα βάλει σκοπό να αποτυπώνω με τα χαρτιά και τα μολύβια – που είχα πάντα άφθονα – τον μικρό μου κόσμο με τους ανθρώπους και τις ιστορίες του. Το γράψιμο άλλωστε μου έδινε κι άλλο ένα πλεονέκτημα που δεν άργησα να συνειδητοποιήσω. Να μπορείς να αφήνεις τη φαντασία να βγαίνει στους δρόμους και να μπαίνει στα σπίτια, τα γνωστά και τα ξένα, και να βάφει με τα χίλια της χρώματα τις φωνές, τις ζωές και τις ιδέες των ανθρώπων. Κι έπειτα να πιάνεις τα όνειρα με τα αμέτρητα σχήματα και να τα ακουμπάς σε χάρτινους κόσμους.
Για αυτό το λόγο άλλωστε επέλεξα στη ζωή μου να ασχοληθώ με τη δημοσιογραφία. Λένε πως είναι μεγάλο ευτύχημα να κάνεις το μεράκι σου επάγγελμα. Κι αυτό εγώ το πιστεύω ακράδαντα όσο κι αν με τρομάζουν τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις που ένα επάγγελμα σέρνει μαζί του.
Και αυτό ακριβώς μου συνέβη στη δουλειά πριν από λίγες μέρες. Τον τελευταίο καιρό στο περιοδικό ετοιμάζαμε ένα αφιέρωμα στον Πειραιά.
Μάζευα κάποια άρθρα στον υπολογιστή κάνοντας κάποιες τελικές τροποποιήσεις όταν ένιωσα να με χτυπάει στη πλάτη ο Κώστας ο αρχισυντάκτης μας. « Ψάχνω έναν άνθρωπο » μου κάνει. « Δε θέλω μόνο φωτογραφίες, έρευνες και περιγραφές » συνέχισε, «ψάχνω κάποιον με σάρκα και οστά». «Ξέρεις εσύ» πρόσθεσε και μου έκλεισε το μάτι. « Πέντε μέρες, πέντε! O χρόνος μας πιέζει» πρόσθεσε καθώς έβγαινε.
Προσπαθούσα από τότε να βρω αυτόν τον τύπο. Μα ένιωθα το μυαλό μου να έχει στερέψει. Έπλαθα ήρωες που έβλεπα πως δεν μπορούσαν να αντέξουν. Λέξεις άδειες, άψυχες. Λέξεις δίχως βάθος. Λόγια για να ειπωθούν και γραμμές γιατί πρέπει. Έστηνα ανθρώπους που κατέρρεαν μόλις φορούσαν μια επίφαση αλήθειας. Και μαζί τους όσο πέρναγαν οι μέρες έπεφτα κι εγώ. Φιγούρες ψεύτικες, κάποτε υπερβολικά πεζές κι άλλοτε ασύδοτα αλλοπαρμένες. Ανίκανες να σηκώσουν το βάρος της πραγματικότητας.
Κόντευε να περάσει η τέταρτη μέρα, όταν μες στην απελπισία μου αποφάσισα να κατέβω και πάλι στον Πειραιά, στη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων. Αποφάσισα να πάω να συναντήσω τα σπίτια, το δρόμο ,τους περαστικούς και τις μνήμες του.
Το 040 με αφήνει στην Ηρώων Πολυτεχνείου, απέναντι από τα αρχαία. Περνώ απέναντι έξω από το συνεργείο της Lancia και μπαίνω στο στενό πίσω από το Σκλαβενίτη. Όσο προχωρώ, ελπίζω ότι από κάποιο μπαλκόνι, από κάποιο από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, από κάποιο παράδρομο θα βγει και πάλι κάποιος κάτι και θα ταρακουνήσει την κουρασμένη μου σκέψη. Στρίβω και βγαίνω στην Πύλης. Έχω να έρθω εδώ από τότε που μετακομίσαμε. Μένω να κοιτώ τις αλλαγές. Το παλιό και το νέο σε μια ισόρροπη σύνθεση. Όχι , κι εδώ φύτρωσαν πολυκατοικίες. Μα μες στην ερημιά αυτός ο δρόμος είναι πάντα ο ίδιος. Καραίσκου, Αλκιβιάδου, Ευριπίδου… ονόματα γνωστά, σαν τα σκηνικά μιας ιστορίας. Κι ό δρόμος στο τέλος ανεβαίνει τα ίδια αμέτρητα κοκκινωπά σκαλοπάτια.
Μένω κάμποση ώρα να περιεργάζομαι το δρόμο των παιδικών μου χρόνων ενώ το αεράκι στριφογυρίζει στο κασκόλ μου. Ο φαρμακοποιός με μια γειτόνισσα έχουν σταθεί και με κοιτάζουν. Ακούω ξαφνικά το κινητό μου να χτυπά. Απαντώ συνεχίζοντας το δρόμο μου. Είπα πως σήμερα θα αργήσω για λίγο.
Όσο προχωρώ, ο δρόμος μου θυμίζει τα παλιά. Κοντοστάθηκα για λίγο σε ένα σκαλοπάτι, όταν είδα ένα γέρο, όχι πολύ ψηλό, με ένα παλιό πανωφόρι κι ένα σκούφο σα ναυτικού, να στρίβει στην απέναντι γωνία.
« Καπετάν Μιλτιάδη» μου έρχεται να φωνάξω αλλά σωπαίνω. Δε γίνεται να είναι αυτός. Ο παππούς χωρίς καν να κοιτάξει προς το μέρος μου ανοίγει την πόρτα της πολυκατοικίας και προχωρά.
Μα εγώ πλέον ξέρω. Γυρίζω στη σκάλα και κάθομαι σε ένα πεζούλι. Έπιασα χρυσό και δεν τον αφήνω. Βλέπω το δρόμο να παίρνει μια απόχρωση προς το σεπιά και νιώθω πως τα ίδια τα σπίτια μιλούν. Αφήνω τη μνήμη ελεύθερη και κρατώ σποραδικά σημειώσεις.
Ο καπετάν – Μιλτιάδης δεν ήταν από εδώ. Γεννήθηκε στη Λήμνο ή τη Λέσβο νομίζω. Εκεί μεγάλωσε, παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια. Λέγανε πως έμαθε γράμματα μα τον τράβηξε η θάλασσα. Λέγανε πως στα νιάτα του ήταν προκομμένος. Απέκτησε γρήγορα δικό του πλοίο και γύριζε από το Αιγαίο ως τον Πόντο και την Οδησσό. Η δουλειά του φαινόταν να πηγαίνει καλά μα το ’40 τον τσάκισε. Εκείνος έλειπε σε ταξίδι. Οι Γερμανοί βρήκαν αντάρτες κρυμμένους στο σπίτι του. Σαν έπιασε στο νησί τα έμαθε όλα. Ούτε τον τάφο της γυναίκας και του γιου του δεν πρόλαβε να δει. Ένας κουμπάρος του τον έβαλε νύχτα στο καΐκι και νύχτα τον άφησε εδώ στο λιμάνι. Εκείνος έμεινε στη προκυμαία να βλέπει τη βάρκα να χάνεται παίρνοντας μαζί της ό,τι απέμεινε από τον κόσμο του.
Το ίδιο πρωί, λέγανε, έφτασε εδώ τσακισμένος βαστώντας έναν τριμμένο σάκο. Η κυρά Μελπομένη , η αδελφή του που ήταν χρόνια εδώ παντρεμένη, τον βρήκε να χτυπάει τη πόρτα της.
Λέγανε πως ποτέ δεν συνήλθε. Πότε του δεν θέλησε να ξαναδεί τη θάλασσα. Κι αυτήν εδώ τη γειτονιά χρόνια του πήρε να τη γνωρίσει και να συνηθίσει τους ανθρώπους της. Ζούσε μια ζωή ερημίτη, απόμαχου της θάλασσας και της ζωής. Μόνοι του σύντροφοι ήταν ένα παλιό ναυτικό τετράδιο και η αδελφή του.
Κείνη του στάθηκε καλά, έλεγε πάντα η γιαγιά μου ,κι η μάνα μου κουνούσε το κεφάλι της.
Μονάχα ο Αντώνης, ο άντρας της Μελπομένης, ποτέ δεν τον δέχτηκε.
« Η λέρα» μουρμούριζε στα χρόνια της κατοχής, «ένας Θεός ξέρει τι μπλεξίματα θα έχουμε με δαύτον… να μου το θυμηθείτε…»
Εκείνος ήταν φιλήσυχος πολίτης, οικογενειάρχης, δεν ήθελε τέτοια!
«Οι ναυτικοί σου λέει. Λες και ξέρεις σε τι βρομοδουλειές θα ήταν μπλεγμένος. Λαθρέμπορας θα ήτανε. Γιατί λες να καθαρίσανε οι Γερμανοί τους δικούς του;» έλεγε μετά το τέλος του πολέμου.
«Ο αντιστασιακός, πήρε και σύνταξη αγωνιστού. Τουλάχιστον δε θα έχω να τον τρέφω, μου φτάνει που τον κρατώ τόσα χρόνια στο σπίτι μου» , δεν έχανε ευκαιρία να τον κακολογήσει στα καφενεία.
Ο καπετάνιος τα άκουγε όλα αυτά. Δεν αντιδρούσε μονάχα έγραφε, έγραφε, έγραφε. Ο Αντώνης βέβαια δεν είχε ποτέ το θάρρος να του τα πει κατά πρόσωπον αλλά με τον ένα ή τον άλλα τρόπο το καταλάβαινε.
Ανήμερα των Φώτων, τον βρήκε να ρίχνει με μίσος αγιασμό έξω από την πόρτα του.
«Για το καλό, για το καλό» γρύλισε εκείνος, τον λοξοκοίταξε και έφυγε.
Εγώ τον είχα γνωρίσει γύρω στο ’85. Οι μεγάλοι δεν τον πολυθέλανε, αλλά εμείς οι πιο μικροί περιμέναμε πότε θα φανεί έξω για να τον πλησιάσουμε.
Δεν ήταν ευτυχισμένος μα εμείς τον θαυμάζαμε. Μας φαινόταν σαν τον Σεβάχ το Θαλασσινό. Ένας Σεβάχ που γέρος πια άφησε τον κόσμο των παραμυθιών και ήρθε εδώ άγνωστος μεταξύ αγνώστων να τραγουδά τους πόνους της θάλασσας. Καθόταν με τις ώρες και μας έλεγε ιστορίες. Κάτι ανάμεσα σε αλήθεια και παραμύθι. Ο καπετάν – Μιλτιάδης δεν ήταν τρομακτικός μα μες στις διηγήσεις του νιώθαμε δέος. Είχε πάνω του κάτι αλλιώτικο. Μέσα από τα ξεβαμμένα του ναυτικά ρούχα και πίσω από το ταλαιπωρημένο του πρόσωπο – την σκληρή αρματωσιά μιας τρικυμισμένης ζωής – βρίσκαμε αυτό που τώρα θα έλεγα αυθεντικότητα. Και αυτή τη γνησιότητα μόνο μες στην παιδική μας αφέλεια μπορούσαμε να την αισθανθούμε.
Γύρω στο ’92 τα πράγματα άρχισαν να ζορίζουν για εκείνον. Τραβιόταν με την καρδιά του στο ΙΚΑ. Μονάχα η κυρά – Μελπομένη του στεκόταν. Μα ούτε και για εκείνη τα πράγματα ήταν καλά.
Ένα βροχερό βράδυ του Δεκέμβρη του ’93 έπαθε ανακοπή. Μονάχα ο καπετάνιος έμεινε να την κλαίει.
Καλά – καλά ούτε στο ξόδι της δεν τον αφήσανε. Ο Αντώνης τον πέταξε στο δρόμο σαν το σκυλί.
« Λέρα» του φώναζε καθώς έφευγε, «εσύ την έτρωγες τόσα χρόνια»
Έπειτα κούμπωσε καλά τη μαύρη του ζακέτα κι έκλεισε με πάταγο τη πόρτα πίσω του.
Ένα παράθυρο χτυπά λίγο πιο πάνω. Ο ήλιος έχει πάρει να δύει. Σηκώνομαι κι αρχίζω να ανεβαίνω τα σκαλοπάτια. Κοντοστέκομαι τέσσερα σκαλιά πριν το τελευταίο.
Λες και τώρα τον βλέπω εκεί.
Σούρουπο. Παραμονές Χριστουγέννων. Με το Δεκέμβρη να παγώνει τα ανοιγμένα του μάτια και εκείνος να ανεβαίνει με πολύ κόπο.
«Καπετάν Μιλτιάδη» του κάνω με μια τρομαγμένη φωνή «μη φεύγεις, που πας;»
«Δος μου το χέρι παιδί μου να ανέβω. Δε με θέλουν εδώ» μου λέει
Μου σφίγγει το χέρι, ανεβαίνει και συνεχίζει κουτσαίνοντας κρατώντας το μπαλωμένο του σάκο κι ένα πάκο φαγωμένα χαρτιά. Κι εγώ να έχω μείνει.
Δεν κουνιέμαι. Σαν να τον βλέπω και πάλι να χάνεται στο μισοσκόταδο.
Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε τότε στη γειτονιά. Και εμείς λίγο καιρό μετά μετακομίσαμε. Ποτέ δεν έμαθα τι απέγινε.
Εμένα τότε μου θύμιζε τον Μιλτιάδη τον Αθηναίο. Μια ιστορία που είχα ανακαλύψει σε κάποιο παλιό βιβλίο. Μετά τη δόξα του Μαραθώνα. Όταν οι Αθηναίοι τον έσερναν ετοιμοθάνατο στο δικαστήριο – όχι πολύ μακριά από εδώ – και κείνος απολογούταν με τη σπασμένη φωνή του ενώ πρησμένο από τη γάγγραινα, το πόδι του έσταζε πηχτό μαύρο αίμα.
Ένας περαστικός κατεβαίνει. Συνέρχομαι. Βγαίνω στον κεντρικό και κατεβαίνω προς το Πασαλιμάνι. Μετά από όλα αυτά το κείμενο μου είναι σχεδόν έτοιμο. Δεν ξέρω αν το πέτυχα και τι θα πει ο εκδότης. Δεν αρέσουν πάντα κάτι τέτοια σήμερα. Μα εγώ νομίζω πως τους βρήκα τον άνθρωπο που έψαχναν.
Στέκομαι για λίγο κοντά στο ρολόι. Κλείνω το στυλό και βάζω τις σημειώσεις στη τσέπη. Περνώ απέναντι και συνεχίζω για αρκετή ώρα στην παραλιακή πάνω από τα ερείπια του τείχους. Κοντεύω πια στη Φρεαττύδα και οι άνθρωποι λιγοστεύουν αισθητά.
Απέναντι από το Μεταξά βλέπω από μακριά τα φώτα των πλοίων να έρχονται και να φεύγουν. Η ακτή ,ένας ατέλειωτος φάρος. Η πόλη σαν σκηνικό γεμάτο πυγολαμπίδες.
Τι να έγινε εκείνος ο καπετάν Μιλτιάδης;
Η ερημιά με βάζει πάντα σε σκέψεις. Δεν ξέρω πως θα φανεί το αφιέρωμα. Μια ζωή ασχολούμαι με γράμματα, με έντυπα και χαρτιά. Ρίχνω και πάλι μια ματιά στις σημειώσεις και για μια στιγμή φαντάζομαι πως κρατώ τις ίδιες ξεσχισμένες σελίδες με εκείνον…

Χρήστος Τσαγκάρης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s