Andromache Street


She looks him in the eyes. She cannot take her eyes of him. Even if he doesn’t know what he is saying, within his delirium. It is not obvious what she likes in him. Incomprehensible with what he pulls her close to him.

Only the three of us have stayed. They are now in the center of my frame. Shadows, more than human beings.

The station deserted. The whole town deserted.
Moonless night. The darkness gets inside us.

Two dogs are ripping a mattress in a park. The two of them sitting in the terrace. He wants to drink more, and she is trying to prevent him. In vain. His stubbornness hasn’t left him still. Suddenly, he gets up to leave. She gets up and starts to follow him.

My journey begins.
I remember my love. We have lied on the pebbles. Proudly trees would send us the “Hail” and willingly meadows, in the seduction of the wind, with flowers we have left in our path. My beautiful eyes, my world was created for you, and how can I even forget you?

A bottle breaks, and the pieces of it reaches me. Silent laughter, she is still in his side, and always look him straight in the eyes, the night deepens.
I’m on the seabed. I have uninsured my eyelids and I can hear the sound from your big seashell. My body doesn’t exist anymore. A coral that doesn’t move, I am standing here waiting for you, my love.

And now voices that turn to screams. The sky is ripped in two! Heavy words, countless hordes are coming upon her, really, for how long he had well hidden his words, terrible words that break her heart, words of no return, but still bears. Her castles are collapsing, one by one, she insists, there upright still.

Andromache Street. At the traffic lights. Boldness without wisdom is destroying.
Silence. Only his breath to fizzle like a horse’s, now frantic.

And she? Her eyes that did not stop staring at him? What is she going to do?

She said nothing. She only caressed his hair. A faint smile, that didn’t stood joy than sorrow. And then she turned and disappeared into the black night.

Lefteris Deverakis

You can read the original short story written by Lefteris Deverakis in Greek Language right underneath

Ανδρομάχης

Στα μάτια τον κοιτά. Δεν ξεκολλάει το βλέμμα της από πάνω του. Κι ας μην ξέρει τι λέει εκείνος μες στο παραλήρημά του. Άγνωστο τι του βρίσκει. Ακατανόητο με πιο δίχτυ την τραβά.
Έχουμε μείνει μόνο εμείς οι τρεις. Βρίσκονται τώρα στο κέντρο του κάδρου μου. Σκιές περισσότερο, παρά υπάρξεις.
Ο σταθμός ερήμωσε. Όλη η πόλη ερήμωσε.
Ασέληνος νύχτα. Το σκοτάδι μπαίνει μέσα μας.
Δυο σκυλιά ξεσκίζουν ένα στρώμα στο παρκάκι. Οι δυο τους στο πεζούλι. Θέλει να πιει κι άλλο, ενώ εκείνη να τον αποτρέψει. Μάταια όμως. Το πείσμα δεν τον έχει εγκαταλείψει. Ξάφνου, σηκώνεται να φύγει. Εκείνη τον παίρνει στο κατόπι.
Το ταξίδι μου αρχινά.
Θυμάμαι την δική μου αγάπη. Είχαμε ξαπλώσει στα βότσαλα. Περήφανα δέντρα μας έστελναν το «χαίρε» και πρόθυμα λιβάδια, στο ξελόγιασμα του ανέμου, μ’ ασφοδίλια που αφήσαμε στο διάβα μας. Μάτια μου σεντεφένια, για σας γεννήθηκε ο κόσμος μου, και πως μπορώ να σας λησμονήσω;
Ένα μπουκάλι σπάει, και τα κομμάτια του φτάνουν ως εμένα, γέλια πνιχτά, εκείνη ακόμη στο πλάι του, και πάντοτε στα μάτια τον κοιτά, βαθαίνει η νύχτα.
Είμαι στο βυθό της θάλασσας. Έχω σφαλίσει τα βλέφαρα κι ακούω τον ήχο απ’ το μεγάλο κοχύλι σου. Το σώμα μου, δεν είναι πια. Ακίνητο κοράλλι, στέκω προσμένοντας σε, αγαπημένη μου.
Και τώρα φωνές έως κραυγές. Σχίζεται ο ουρανός στα δυο! Λόγια βαριά, αμέτρητα τα στίφη έρχονται απάνω της, άραγε πόσο καιρό καλά κρυμμένα μέσα του, λόγια φριχτά που τη λαβώνουνε, λόγια χωρίς επιστροφή, μα αντέχει ακόμα. Πέφτουν τα κάστρα της ένα – ένα, εκείνη όρθια επιμένει.
Οδός Ανδρομάχης. Στο φανάρι. Η τόλμη δίχως φρόνηση αφανίζει.
Ώσπου σιωπή. Μόνο η ανασαιμιά του, να ξεθυμαίνει όμοια με αλόγου ως τώρα φρενιασμένου.
Κι εκείνη; Τα μάτια της που δεν έπαψαν να τον κοιτούν; Τι θα κάνει;
Δεν είπε τίποτα. Του χάιδεψε μόνο τα μαλλιά. Ένα αχνό χαμόγελο, που δεν ξεχώριζε η χαρά απ’ τη λύπη. Κι ύστερα γύρισε και χάθηκε μέσα στη μαύρη νύχτα.

4 thoughts on “Andromache Street”

  1. How many pictures…!!!Live story, like watching a short movie,just brilliant!
    (The translation in english is pretty good,congratulations).

    Πλούσια εικονοπλασία, ταξιδεύει το μυαλό, με ενάργεια η φαντασία πλάθει το σκηνικό.Εύγε στον δημιουργό!
    Άρτεμις

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s